Reacties van ouders

Beste mensen van Make a Memory,

Al een hele tijd wil ik jullie een mail sturen om jullie te bedanken voor de ontzettend mooie en waardevolle foto's die jullie van onze dochter Tess hebben gemaakt afgelopen augustus 2017 op Nicu2 van het WKZ in Utrecht. 

Het was een onwerkelijke ervaring om op het moment dat je je dochter voor het eerst vast mag houden drie dagen na haar geboorte en je op dat moment nog meer overloopt van liefde voor haar dan je al deed, terwijl je weet dat de enige reden dat je haar vast mag houden het feit is dat iets later de beademing uitgeschakeld zal worden en ze zal overlijden, om ondertussen ook nog met een fotografe bezig te zijn om dit moment vast te leggen. Ik wilde het liefst volledig in mijn dochter opgaan en helemaal niet bezig zijn met de instructies van een fotografe, maar ik ben ontzettend blij en dankbaar met de foto's die ze van ons drietjes heeft gemaakt op het moment dat mijn man en ik onze dochter voor het eerst mochten vasthouden. 

Volgens mij hebben we het die avond wel tegen de fotografe gezegd, maar ik weet het niet helemaal zeker, maar zouden jullie haar ontzettend willen bedanken voor de mooie herinneringen die ze voor ons heeft gemaakt. 

De foto's ontvingen we de dag na haar begrafenis, maar omdat het de laatste nieuwe herinneringen zouden zijn die we van Tess zouden zien hebben we er een tijdje over gedaan om de foto's te bekijken. Het was ontzettend fijn om een aantal weken na haar begrafenis nog iets 'nieuws' van haar te kunnen zien. 

Met pijn in mijn hart heb ik net een kleine bijdrage aan jullie stichting overgemaakt. Het is pijnlijk omdat ik weet en besef dat dit geld gebruikt gaat worden om foto's te maken van kindjes van ouders die op dit moment waarschijnlijk nog geen enkel idee hebben dat het noodlot op hun pad gaat komen en foto's de enige tastbare herinneringen aan hun kindje gaan zijn. Maar omdat wij weten hoe ontzettend fijn het is om deze mooie foto's te hebben, maken we met alle liefde een bijdrage aan jullie over om onze toekomstige lotgenoten ook deze mooie herinneringen te kunnen geven. 
Wij wensen jullie alle succes met jullie waardevolle werk!

Frank en Jennifer , de trotse ouders van Tess

Lieve Stichting make a memory, 

Bij deze wil ik u graag bedanken voor de gemaakte foto's die gemaakt zijn in week 41 van ons dochtertje Luna Landers. 
Ik moet eerlijk zeggen dat in deze periode mij veel ontgaan is en dat ik mij de naam van de fotograaf niet goed meer kan herinneren. Ik dacht dat deze meneer Ed hete en uit Veldhoven kwam? 
Tevens moet ik tot ons grote verdriet ook vertellen dat ons dochtertje Luna op 31 oktober 2017 overleden is .

Nogmaals bedankt voor het mooie geschenk. 

Met vriendelijke groet en grote dankbaarheid van   

Koen, Angela en Luna* Landers

Het verhaal van Papa: 

Rust zacht Luna Landers
09-10-2017 - 31-10-2017
Van 26.5 weken zwanger en +- 360 gram naar 29.6 weken en 543 gram. Verder als her ziekenhuis maastricht kwam je niet, op de drukke intensive care, pas toen het te laat was kwam je pas thuis in je eigen kamertje, thuis in Kerkrade....

Véél te vroeg, véél te klein, maar eindelijk krijg je rust.

23 dagen lang heb je keihard gevochten, je liet de artsen en ons telkens zien dat je uit een kritieke toestand zelf terug kon vechtten, steeds weer.

Je gewicht, je glucose, je volledige beademing en je 2e infectie aan je longen waren je teveel. Vanaf 04.00 snachts stonden we weer naast je couveuse, je werdt steeds bleker, steeds kouder maar je mooie oogjes keken ons de hele tijd aan, vechtend tegen de slaap en wat zou komen gaan.

Toch beef je iedereen verbazen, je klom alweer omhoog, maar de artsen zagen.. de schade was al veel te groot... Je mocht bij ons op schoot,dat hadden we beide pas 2x mogen doen. Voor het eerst mochtten we je een kus geven op je voorhoofd,nooit eerder kon dit, zo bizar je was toch al 23 dagen... Deze keer lag je in onze armen en kreeg je extra pijnstilling en je beademing werdt gestopt, je bleef ons aankijken met je mooie donkere oogjes...

Lieve kleine Luna, wat heb jij gevochtten, Alle handjes en voetjes zaten infusen, je nek infuus was eindelijk uit je voorhoofd. ondanks alles bleef je vechtten... Eindelijk....nu blijven al die artsen eens van je af, geen naalden, geen echos, geen bloed afnames even helemaal niks meer.

We vergeten nooit hoe sterk je was, onze kleine lieve Luna, we missen je nu al.......
​Ongeloof.....